De Gigo Humo Show

Humor uit Amerika

1984
EMI 1A 068 1271 201

Inhoud :

Kant A :

De maffe bokser (Peter Faber & Jacques Klöters)

Anita Brands (Caroline van de Berg)

I’m a woman (Marianne van der Horst & De Duo’s)

De Geillijn (Saskia Bastenbatenburg & Mies de Heer

Frikandel met friet  (Maeve van der Steen)

Kant B :

‘t Swingt hier (Jan Mesdag)

Hallo zeg (Youp van’t Hek)

Red de walvis (Coen van Vrijberghe)

Rubberfreak (Adèle Bloemendaal & Jacques Klöters)

Liefdeslied (Joost Prinsen)

 
 

© Jacques Klöters over het ontstaan van deze plaat : (Maart 2018 Facebook)

Ik moest vanmorgen denken aan Coen van Vrijberghe. Hij is al jaren dood, maar soms zie ik hem plotseling op tv als er weer een aflevering van Flodder wordt herhaald waarin hij Johnny Flodder speelde. For ever young.

Ik kende Coen van de kleinkunstakademie, we maakten daarna samen radioprogramma’s, waren bevriend geworden en hadden allebei een grote liefde voor Frank Zappa en voor mooi gemonteerde Amerikaanse comedyplaten. Ik had daar flink wat van in huis en vroeg me wel eens af of we daar geen Nederlandse versie van konden maken.

Toen Coen producer was geworden bij EMI waar hij de groep Drukwerk onder zijn hoede had, besloten we samen een comedyplaat te maken met Amerikaans materiaal. Ik vertaalde allerlei leuke scènes en liedjes en zocht artiesten aan die ze gratis wilden uitvoeren want het was een no-budget productie. Sterker nog, Coen had haar niet eens gemeld bij zijn bazen, we schoven twee jaar lang af en toe ongemerkt de studio in op uren die niet gebruikt werden door anderen. Dit begrijpen ze toch niet zei Coen.

Allerlei oud-leerlingen van de kleinkunstakademie verschenen voor de microfoon. Actrice Caroline van de Berg deed een typetje waar Lily Tomlin beroemd mee was geworden, Kees Prins en Arjan Ederveen brachten hun vage humor binnen en hun klasgenoot Jan Mesdag imiteerde een verouderde diskjockey. Maar er waren ook bekendere figuren die aanschoven. Youp van ’t Hek deed een boze man aan de telefoon, Joost Prinsen zong een schunnig lied op de muziek van de Bolero van Ravel, Adele Bloemendaal had een monoloog als rubberfreak en Peter Faber deed een mafgeslagen bokser. We hebben ons bij de opnames volslagen te pletter gelachen.

De plaat was prachtig vonden Coen en ik. EMI begreep hem niet, besloot er niets van af te weten en hem niet te promoten. Van onze Gigo Humo Show werden uiteindelijk zo’n 25 exemplaren verkocht. De plaat is een zeldzaamheid geworden.

Soms moet ik denken aan Coen van Vrijberghe, dat hebben meer mensen. Want anders zou zijn foto wel weggehaald zijn achter de bar van café De Smoeshaan waar hij graag kwam en zouden ze niet al veertien jaar het lied De Liefde van de Shooting Party draaien, een groep waaraan hij zijn ziel en zaligheid gaf.